Η 25η Μαρτίου και την 1η Απριλίου δεν είναι δυο απλά ιστορικά ορόσημα.
Αυτές οι ημερομηνίες, ενσαρκώνουν, μετουσιώνουν και συμβολίζουν την ίδια την αγάπη των Ελλήνων για την Ελευθερία.
Όμως αυτές οι δυο επέτειοι της εθνικής μας αξιοπρέπειας, αποτελούν και ιστορική συνέχεια.
Καθώς οι ηρωισμοί και οι αυτοθυσίες των αγωνιστών του 1821 αποτέλεσαν πηγή εμπνεύσεως για τους δοκιμαζόμενους Έλληνες της Κύπρου.
Από τα Δερβενάκια μέχρι το Μεσολόγγι, από το Χάνι της Γραβιάς μέχρι και την άλωση της Τριπολιτσάς, οι Έλληνες απέδειξαν τι σημαίνει ηρωισμός και έδειξαν πως κερδίζεται η ελευθερία.
Αυτά τα διδάγματα εισάκουσαν και ακολούθησαν οι ήρωες του εθνικοαπελευθερωτικού μας Αγώνα.
Επομένως δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Αγώνας της ΕΟΚΑ είναι το τελευταίο λαμπρό επεισόδιο της Ελληνικής Επανάστασης.
Η αγχόνη, ο Μαχαιράς και το Δίκωμο,
ο Αχυρώνας Λιοπετρίου, τα βουνά του Κύκκου και η αδάμαστη Πιτσιλιά,
ο Μάτσης και ο Ζάκος, ο Καραολής και ο Μάρκος Δράκος, ο Παλληκαρίδης και ο Αυξεντίου,
όλοι οι ήρωες που θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας της Πατρίδας, μας δείχνουν τη συνέχεια και το Μεγαλείο της Ελληνικής Ιστορίας.
Φίλες και φίλοι,
Συμπληρώνουμε φέτος εβδομήντα ένα χρόνια από την έναρξη του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ.
Του σπουδαιότερου και πιο καθοριστικού γεγονότος της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας.
Ο ένοπλος ξεσηκωμός των Ελληνοκυπρίων ενάντια στην Βρετανική αποικιοκρατία την 1η Απριλίου του 1955, αποτελεί ορόσημο, όχι μόνο για τη μικρή μας πατρίδα, αλλά για τον ευρύτερο Ελληνισμό.
Ακόμη και σήμερα, εξακολουθούν να μας συγκλονίζουν οι ιστορίες που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά για την δράση των αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
Η αυτοθυσία, ο ηρωισμός, ο αδάμαστος πόθος τους για ελευθερία και η υπέρμετρη αγάπη τους για την πατρίδα αποτελούν για όλους μας φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση.
Ο Αγώνας ήταν αποτέλεσμα μιας παλλαϊκής στράτευσης στην υπηρεσία ενός κοινού οράματος. Ενός οράματος που δεν ολοκληρώθηκε, αλλά το οποίο γέννησε την Κυπριακή Δημοκρατία.
Το διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος στο οποίο όλοι εμείς σήμερα, ζούμε ελεύθεροι.
Η σημερινή εκδήλωση, αποτελεί ελάχιστο καθήκον αλλά υπέρτατή τιμή για το ΔΗΚΟ. Νιώθουμε το τεράστιο και ανεκπλήρωτο χρέος να τιμήσουμε τους αγωνιστές, τις αγωνίστριες και τους ήρωες του Αγώνα που συνέβαλαν στην αποτίναξη του Βρετανικού ζυγού.
Τους ανθρώπους που έδωσαν τον πιο ωραίο, τον πιο μεγάλο, τον πιο συγκλονιστικό αγώνα της Κύπρου και θεμελίωσαν τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ειδικές ευχαριστίες στον φίλο και αγωνιστή Νίκο Κόσιη, ο οποίος μας τιμά με την αποδοχή της πρόσκλησης να είναι ο κύριος ομιλητής στην αποψινή μας εκδήλωση.
Φίλες και φίλοι,
Εβδομήντα ένα χρόνια από την 1η Απριλίου 1955 τιμάται και αποτιμάται ο υπέροχος εκείνος αγώνας.
Όμως, όσο λαμπρή και εάν ήταν η νίκη επί της αποικιοκρατίας, άλλο τόσο τραγικά ήταν τα γεγονότα που ακολουθήσαν την προδοσία του 1974.
Και εδώ τα δυο Έπη του ελληνισμού έχουν παραλληλισμούς, αφού το σαράκι της Διχόνοιας πάντα αποτελούσε την καταστροφή του Έθνους.
Στα Δερβενάκια 8.000 Έλληνες κατάφεραν να νικήσουν 30.000 Οθωμανούς.
Όμως, όταν αμέσως μετά αυτόν τον θρίαμβο, είπε κάποιος στον Κολοκοτρώνη ότι, «..η Πατρίς θα σου χρωστάει αίώνια ευγνωμοσύνη», εκείνος απάντησε με το προφητικό, «…Η Πατρίς πρώτο εμέ θα πρωτοεξορίσει…».
Τρία χρόνια μετά, αγνώμονες προδότες, θα έβαζαν τον Κολοκοτρώνη για πρώτη φορά στη φυλακή.
Το 55-59 η μικρή Κύπρος αποφάσισε να τα βάλει με τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία που έχει δει ποτέ η παγκόσμια ιστορία και κατάφερε να κερδίσει την ανεξαρτησία της.
Αλλά η μοίρα, ζηλεύοντας την λάμψη του έπους της ΕΟΚΑ, μας έσυρε στη πικρή βίωση του διπλού δράματος της προδοσίας του πραξικοπήματος και της βάρβαρης τουρκικής εισβολής.
Φίλες και φίλοι,
Το νόημα της σημερινής απόδοσης τιμής, δεν περιορίζεται στην αποτίμηση της ιστορίας μας. Αποσκοπεί και στο να διδαχθούμε από την ιστορία μας.
Να αποβάλουμε τους κακούς εαυτούς μας και να αντλήσουμε τόλμη και θάρρος από τους ήρωες του 21 και του 55.
Να ανανεώσουμε, το αγωνιστικό φρόνημα του λαού μας.
Όπως λέει και ο ποιητής «…να πάρουμε μια σταγόνα από το αίμα σας, να μπολιάσουμε το δικό μας».
Για να διεκδικήσουμε τα δίκαια μας.
Για να συνεχίσουμε τον αγώνα για ελευθερία.
Και ο αγώνας αυτός δεν μπορεί να έχει περιθώρια αποτυχίας.
Έχουμε ιστορικές ευθύνες απέναντι στις ελληνικές γενιές που πέρασαν από αυτό τον τόπο, αλλά ακόμα περισσότερο, έχουμε ιστορικό καθήκον απέναντι στις γενιές των Ελλήνων που θα έρθουν μετά από μας.
Όπως είπε ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης στη δίκη του,
«….Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο…»
Ως Έλληνες Κύπριοι πρέπει να συνεχίσουμε και θα συνεχίσουμε αυτό τον αγώνα.
Μέχρι την τελική δικαίωση.
Γραφείο Τύπου
31 Μαρτίου 2026
