Γραπτή Δήλωση του Αναπληρωτή Προέδρου της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολούθησης Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών & Βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος Χρύσανθου Σαββίδη
Στη σημερινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολούθησης Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών, εξετάσαμε τις δύο ειδικές εκθέσεις της Ελεγκτικής Υπηρεσίας, με τίτλους «Τοποθέτηση προκατασκευασμένων αιθουσών ως μέτρο διαχείρισης του υπερπληθυσμού στα δημόσια σχολεία» και “Ασφάλεια και Υγεία στα δημοσια σχολεία σε σχέση με τη διενέργεια ελέγχων από τους αρμόδιους φορείς.”
Η πραγματικότητα είναι ότι τα ευρήματα των εκθέσεων δεν μας έχουν εκπλήξει, αντιθέτως, επιβεβαιώνουν όσα εδώ και καιρό επισημαίνουμε. Η χρήση των λυόμενων αιθουσών έχει ξεφύγει από κάθε λογικό πλαίσιο, καθώς ο αριθμός τους έχει πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια, αυτό οφείλεται στον υπερπληθυσμό στα σχολεία, τόσο λόγω της αύξησης των παιδιών με μεταναστευτική βιογραφία όσο και λόγω της επέκτασης της προδημοτικής εκπαίδευσης προς μικρότερες ηλικίες, αλλά και της γενικότερης αύξησης του μαθητικού πληθυσμού.
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό, είναι δυνατόν να θεωρούμε λύση την τοποθέτηση λυόμενων αιθουσών για 10-15 χρόνια; Ή μήπως το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να προχωρήσει σε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό δεκαετίας ή ακόμη και εικοσαετίας, ώστε να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά το πρόβλημα;
Δυστυχώς, διαχρονικά, όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων τριάντα χρόνων απέτυχαν να προχωρήσουν στον απαραίτητο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σήμερα ενώπιον μιας προβληματικής και απαράδεκτης κατάστασης.
Πέρα, όμως, από το ζήτημα του αριθμού των λυόμενων αιθουσών, προβληματισμό προκαλεί και η ίδια η κατάστασή τους, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο τοποθετούνται στα σχολεία. Σήμερα, υπάρχουν 400 λυόμενες αίθουσες στην προδημοτική και δημοτική εκπαίδευση και άλλες 69 στη μέση και τεχνική εκπαίδευση.
Τα παραδείγματα που καταγράφονται είναι ενδεικτικά της κατάστασης, όπως για παράδειγμα στον Ύψωνα, υπάρχουν αίθουσες με τόσο μεγάλες τρύπες, που είναι πραγματικά αδιανόητο να χρησιμοποιούνται σε σχολικό περιβάλλον. Σε άλλες περιπτώσεις, λυόμενες αίθουσες έχουν τοποθετηθεί σε παιδότοπους σχολείων, ακυρώνοντας ουσιαστικά τη χρήση τους. Επιπλέον, έχουν τοποθετηθεί σε χώρους που γειτνιάζουν με υψομετρική διαφορά περίπου τριών μέτρων, δημιουργώντας κινδύνους για τα παιδιά.
Υπάρχουν, επίσης, περιπτώσεις όπου οι υδρορροές καταλήγουν μπροστά από το σχολείο, ενώ έχει καταγραφεί ακόμη και αίθουσα που δεν είχε παραληφθεί από κανέναν και τοποθετήθηκε με αντίθετο προσανατολισμό από τον διάδρομο του σχολείου. Παράλληλα, έχουν καταργηθεί αθλητικοί χώροι για να τοποθετηθούν λυόμενες αίθουσες, στερώντας από τα παιδιά χώρους άθλησης και δραστηριοτήτων.
Ιδιαίτερα σοβαρά είναι και τα ζητήματα πυρασφάλειας, αφού στα δημόσια σχολεία δεν υπάρχουν πιστοποιητικά πυρασφάλειας, σε αντίθεση με τα ιδιωτικά σχολεία. Έχουν πραγματοποιηθεί έλεγχοι σε 115 σχολεία που διαθέτουν πιστοποιητικό πυρασφάλειας, ενώ περίπου 444 σχολεία διαθέτουν πιστοποιητικό για τις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις τους.
Την ίδια ώρα, μας προκαλεί απογοήτευση το γεγονός ότι, ενώ έχουν ληφθεί αποφάσεις για τη δημιουργία νέων σχολικών μονάδων, αυτές δεν προχωρούν με τον απαιτούμενο ρυθμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Νικολαΐδειο Γυμνάσιο, για το οποίο έχουν ληφθεί σχετικές αποφάσεις, χωρίς ωστόσο να έχει προχωρήσει η υλοποίησή τους.
Η έλλειψη σχολικών μονάδων δημιουργεί, επιπρόσθετα, προβλήματα στις επιλογές των μαθητών, για παράδειγμα, στην τεχνική εκπαίδευση, όπου εφαρμόζεται σύστημα μοριοδότησης, η ανεπάρκεια διαθέσιμων σχολικών μονάδων έχει ως αποτέλεσμα να αναγκάζονται παιδιά να μην επιλέγουν την τεχνική εκπαίδευση και να κατευθύνονται προς τη μέση εκπαίδευση.
Κλείνοντας, αυτό που χρειάζεται είναι ουσιαστική δουλειά, σωστός προγραμματισμός και μακροπρόθεσμος σχεδιασμός. Αν πραγματικά θέλουμε να διασφαλίσουμε την ποιότητα, την ασφάλεια και την εύρυθμη λειτουργία των δημόσιων σχολείων μας, οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα στη ρίζα τους και όχι να καταφεύγουμε διαρκώς σε προσωρινές λύσεις.
